Agatha Christie – Detektywi w służbie miłości

Zbiór opowiadań nie tylko kryminalnych. Detektywi ratują uczucie lub zapobiegają zbrodni w imię miłości. Przekonać zaborczą matkę do narzeczonej syna – niemożliwe. Tylko Parker Pyne zna skuteczny sposób! Przyznać się do winy, by chronić ukochaną osobę to dowód miłości, ale i… zbrodni? Na stole żółte irysy, ulubione kwiaty zmarłej żony Bartona Russella, przy stole jej przyjaciele, a Herkules Poirot podczas kolacji musi wskazać zabójcę. Kolorowy serwis …quot;Arlekin…quot; jako narzędzie zbrodni, a dziedziczny daltonizm pomaga zdemaskować mordercę. Opowiadania dla zakochanych w zagadkach i detektywach!

Zbiór 8 opowiadań wydanych pośmiertnie w 1991 roku. po raz pierwszy.

1. Kłopoty nad Zatoką Pollensa. (1935 rok)
2. Drugi gong. (1932 rok)
3. Żółty irys. (1937 rok)
4. Serwis do herbaty „Arlekin”. (1971 rok)
5. Geiazda Zaranna. (1939 rok)
6. Detektywi w służbie miłości. (1926 rok)
7. Najukochańszy pies. (1929 rok|)
8. Kwiat magnolii. (1926 rok)

Agatha Christie

Córka Clary i Fredericka Miller – angielska autorka powieści kryminalnych.

Agatha Christie jest najbardziej znaną na świecie pisarką kryminałów oraz najlepiej sprzedającą się autorką wszech czasów. Wydano ponad miliard egzemplarzy jej książek w języku angielskim oraz drugi miliard przetłumaczonych na 45 języków obcych. We Francji sprzedano 40 milionów jej książek, podczas gdy zajmującego drugie miejsce Emila Zoli – 22 miliony. Pod pseudonimem Mary Westmacott wydała kilka powieści obyczajowych, które również cieszyły się popularnością.

Agatha Christie stworzyła słynne postaci literackie dwojga detektywów: Belga Herkulesa Poirota oraz starszej pani, detektyw-amator panny Marple. Będąc jeszcze u szczytu kariery napisała dwie powieści z tymi bohaterami z zastrzeżeniem, że mają się ukazać dopiero po jej śmierci (czyli kilkadziesiąt lat później). Miały to być ostatnie zagadki do rozwiązania dla Poirota i Marple. W ostatniej zagadce belgijskiego detektywa zostaje on uśmiercony, bo, jak wytłumaczyła w swoim pamiętniku, zawsze uważała go za nieznośnego. Natomiast panna Marple, której rysy były wzorowane na babce autorki, po rozwiązaniu tajemnicy „Uśpionego morderstwa” spokojnie powróciła do swojej wioski.